Wie regelmatig over de Sluisgracht wandelt, heeft haar vast al gespot: de kleurrijke muurschildering van de Vereeniging III. Een bijzonder kunstwerk, waarin maker Nick Enninga verleden en heden van het voor Meppel zo iconische beurtschip in één schildering heeft weten samen te vatten.
Meppel - De Vereeniging III is inmiddels Nicks derde publieke werk binnen de stadsgrenzen van Meppel. Eerder toverde hij op het transformatorhuisje achter Stadscafé Oasis de, zoals hij het werk zelf genoemd heeft, Nostalgische Visser - waarin de oplettende kijker verwijzingen vindt naar een drietal grote Meppeler bedrijven. Vanuit zijn huis aan het Kerkplein kijkt de kunstenaar er dagelijks zelf opuit. Ook de bezoeker van het nieuwe restaurant Element aan de Gasgracht wordt getrakteerd op een echte Enninga ‘on the side’. Maar met de Vereeniging brengt hij op de Sluisgracht een wel heel bijzonder verhaal tot leven.
Nick: “Het idee van een muurschildering met de Vereeniging III als onderwerp leefde al langer bij de Stichting Meer Muurkunst Meppel. Vorige zomer was ik er al over met hen in gesprek. Maar het idee om de schildering en daarmee de Vereeniging III op te delen in vijf stroken ontstond door alles wat eigenaren - of in hun eigen woorden “beheerders” - Arco en Karin Woudenberg vertelden over de geschiedenis van het 123 jaar oude schip. Toen bedacht ik hoe ik verleden en heden van de Vereeniging III kon combineren in één werk. Ineens zag ik het voor me.”
Arco en Karin waren direct om. “Ontroerd zelfs,” zegt Karin. “Door de muurschildering realiseren wij ons eens te meer wat een verschillende rollen het schip gespeeld heeft en hoeveel functies het gehad heeft. En nog steeds heeft. Nick geeft perfect weer wat wij willen uitdragen met de Vereeniging III.”
Zoveel verhalen verenigd
Elk vrije dag was Nick, in het dagelijks leven docent Biologie en Beeldende Vorming op Volta in Beilen, de afgelopen weken op de Sluisgracht te vinden. Wat begon met een paar lijnen, werd al snel een boot. Een schip, met een elftal mensen erop, even zo divers en kleurrijk als het leven in Meppel zelf. Een ieder in een ander tijdvak en op een ander moment, maar samengebracht in één kunstwerk, door hun aanwezigheid op de Vereeniging III. Precies wat de naam behelst.
“Achterop staan ouderen, verwijzend naar de rondvaarttochten die Arco en Karin organiseren met de Vereeniging III”, vertelt Nick. “Ook Karins eigen vader staat erbij. Én mijn oma. Daarnaast, in de sepiakleurige strook, is te zien hoe het beurtschip voorheen dienst deed als vrachtschip, van en naar Amsterdam. In de stuurhut staan de huidige eigenaren en daarnaast Binkey Kok, voor velen een bekende Meppeler. Het middelste stuk heb ik bewust leeg en verstild gelaten. Alleen het overvliegende gevechtsvliegtuig verraadt dat het daar oorlog is. Op de twee voorste delen is het feest. Tijdens Meppel Mokum Dag vaart de Vereeniging III mee in een vrolijke ‘roze’ botenparade en in december brengt ze Sinterklaas aan land.”
De rest van het verhaal laat Nick graag over aan de fantasie van de kijker. Een beetje kunstenaar geeft immers niet alles weg.
“Ik schilder graag realistisch en herkenbaar en kan mezelf helemaal kwijtraken in een werk. Dan wil ik hier of daar net iets meer detail, kleur of een iets ander perspectief. Maar uiteindelijk kijkt iedereen er toch op zijn eigen manier naar. Dat is juist het leuke. Daarom heb ik bewust niet alles ingevuld. In die zakken bijvoorbeeld zat in mijn beleving koffie. Maar een mevrouw die voorbij kwam terwijl ik bezig was, begon over haar vader, die met een schip als dit graan vervoerde naar Amsterdam. Een andere voorbijgangster vertelde dat haar vader gewerkt had in een fabriek in Hoogeveen waar onderdelen gemaakt werden voor vliegtuigen zoals deze,” wijst hij. “Dat vind ik zo mooi aan een project als dit; ik verbeeld het verhaal zoals ik het in mijn hoofd heb, maar daardoor ontstaan er weer verhalen in de hoofden van de mensen die het zien. Op die manier verenigt de schildering van de Vereeniging III het schip ook weer met toeschouwer.”
Meer dan prachtig
“Ik vind het zó mooi geworden. Meer dan prachtig. Wij kunnen in woorden nooit vertellen wat Nick hier laat zien,” aldus Arco.
En de kunstenaar zelf? Die is tevreden met het eindresultaat en in zijn nopjes met de positieve reacties. Maar bovenal bescheiden. Hoewel hij de opdracht officieel heeft gekregen van een stichting met het woord ‘kunst’ nota bene in de naam, zal hij zichzelf niet snel zo noemen.
“Ik vind dat lastig. Wanneer ben je kunstenaar? Ik weet het niet. Ik heb misschien aanleg. En ik vind dit heel leuk om te doen. Dat tezamen heeft me gemotiveerd om ermee verder te gaan, dingen uit te proberen en er beter in te worden. Maar ik vind het vooral fijn wanneer ik zie dat mijn werk iets doet met de mensen. Dat ze blijven staan en er blij van worden.”